De zeggingskracht van vlekken

Deze werken balanceren tussen de ongecontroleerde wereld van vlekken en de beheersing daarvan door een scherp afgetekend sjabloon. Wanneer is een vlek interessant genoeg om als schilderij overeind te blijven? Lukt dat alleen door vlekken in te kaderen binnen een vorm of kan dit ook zonder dit kader? De kijker is zelf vrij om er in te zien wat hij of zij er in ziet. Ik ben vooral bezig geweest met de zeggingskracht van vlekken. Zelfs de sjablonen zijn ontstaan door afdrukken van vlekken uit te knippen.